In the heart of darkness | Stamatis Polenakis

Stamatis Polenakis (1970) Poeta, dramaturgo y traductor, nacido en Atenas. Estudió en el Dpto. de Literatura Española de la Universidad Complutense de Madrid. Desde 2002 hasta hoy ha publicado seis poemarios. Ha traducido obras teatrales del español al griego y alguna obra dramática suya ha sido representada en Atenas. Ha recibido el Premio Nacional de Poesía (2018).


 

QUÉ DIJO ABRAHAM AL ÁNGEL

Cavé una tumba en la tierra y cavé una tumba en las nubes.
En el sueño de la noche más profunda oí la lluvia y el viento, oí
a través del gigantesco altavoz de Dios el diluvio que llega, la resonancia de la campana terrible y los oscuros postigos golpear. Cuando mañana tras las montañas se encienda el gran fuego de la desdicha, esconde tu cara.

ΙΝ THE HEART OF DARKNESS

Todos los caminos conducen siempre hacia lo desconocido. Estas praderas, estas vegas, estos campos, estas columnas negras de humo son antiguas como el mundo, estos matorrales que arden, estas oscuras superficies del hielo existen solo para que las atravesemos sin fin. Cuando se abran un día las puertas de los vagones, veremos todos que nos espera en la niebla matinal del andén el ángel de la muerte.

EL POETA CONTESTA A UN CUESTIONARIO SOBRE LA EXISTENCIA O NO DE DIOS

Regresábamos de noche del cementerio, un humo nos envolvía de las entrañas negras de la tierra. ¡Oh, Margarita! Vimos tu cabello hacerse en una noche reluciente. La respuesta la conozco bien: Buscad tras esos bosques que arden.

POEMA A MARINA

Marina Ivanovna , hoy, después de tantos años de silencio, he escrito para ti este poema y te lo envío con la esperanza de que lo leas alguna vez a través del oscuro correo de la poesía. Apresurémonos hoy, mientras haya tiempo, a borrar la última imagen nuestra de los espejos, apresurémonos, Marina, a abrazarnos por última vez el uno al otro. Hablemos de nuevo de la vida y de la muerte con un asterisco, con una nota a pie de página, como hacíamos antes. Que se nos permita hablar hoy, por una vez, sin el miedo a la policía. Lágrimas de felicidad que sean por una y única vez, al menos, estas lágrimas que nos mojan la cara. Mañana todo volverá a empezar y ni de la poesía esperemos piedad. Con la primera luz del alba los dos nos iremos a lo desconocido. Mañana escribirás de nuevo poemas sobre la montaña y poemas sobre el fin.

 

•••

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΑΒΡΑΑΜ ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ

Έσκαψα έναν τάφο στη γη κι έσκαψα έναν τάφο στα σύννεφα.
Μέσα στο όνειρο της βαθύτερης νύχτας άκουσα τη βροχή και τον άνεμο, άκουσα
μέσα απ` το πελώριο ηχείο του Θεού, την επερχόμενη θύελλα, την ηχώ της φοβερής
καμπάνας και τα σκοτεινά παραθυρόφυλλα να χτυπούν. Όταν αύριο πίσω από τα βουνά
ανάψει η μεγάλη φωτιά της δυστυχίας, κρύψε το πρόσωπό σου.

ΙΝ THE HEART OF DARKNESS

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν πάντοτε προς το άγνωστο. Αυτά τα λιβάδια, αυτές οι πεδιάδες,
αυτοί οι λειμώνες, αυτές οι μαύρες στήλες καπνού είναι παλιά όσο και ο κόσμος, αυτές
οι βάτοι που φλέγονται, αυτές οι σκοτεινές εκτάσεις του πάγου υπάρχουν μόνο
για να τις διασχίζουμε ακατάπαυστα. Όταν μια μέρα οι πόρτες των βαγονιών ανοίξουν
θα δούμε όλοι να μας περιμένει μέσα στην πρωινή ομίχλη της αποβάθρας, ο άγγελος του θανάτου.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΠΑΝΤΑ Σ` ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ Η ΜΗ, ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Επιστρέφαμε νύχτα από το κοιμητήριο, καπνός μας τύλιξε από τα μαύρα σπλάχνα της γης.
Ω Μαργαρίτα, είδαμε τα μαλλιά σου να γίνονται μέσα σε μια νύχτα κατάλευκα. Την απάντηση
τη γνωρίζω καλά: ψάξτε πίσω απ` αυτά τα δάση που φλέγονται.

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΝΑ

Μαρίνα Ιβάνοβνα, σήμερα, έπειτα από τόσα χρόνια σιωπής έγραψα για σένα αυτό το ποίημα
και σου το στέλνω με την ελπίδα να το διαβάσεις κάποτε μέσω του σκοτεινού ταχυδρομείου
της ποίησης. Ας βιαστούμε σήμερα όσο είναι καιρός, να σβήσουμε και την τελευταία μας
εικόνα απ` τους καθρέφτες, ας βιαστούμε Μαρίνα, ν` αγκαλιάσουμε για τελευταία φορά
ο ένας τον άλλον. Ας μιλήσουμε ξανά για τη ζωή και το θάνατο μ` έναν αστερίσκο, με μια υποσημείωση,
όπως κάναμε κάποτε. Ας μας επιτραπεί σήμερα να μιλήσουμε μια φορά χωρίς το φόβο της αστυνομίας.
Δάκρυα ευτυχίας ας είναι για μια και μοναδική φορά, έστω, αυτά τα δάκρυα που μας μουσκεύουν
το πρόσωπο. Αύριο όλα θα ξαναρχίσουν και ούτε από την ποίηση δεν περιμένουμε έλεος. Με το πρώτο φως της αυγής θα φύγουμε και οι δυο για το άγνωστο. Αύριο θα ξαναγράψεις ποιήματα για το βουνό και ποιήματα για το τέλος.


Traducción de Virginia López Recio | Buenos Aires Poetry, 2019.