Tejido de colores | Nurduran Duman

Nurduran Duman es una poeta, dramaturga y promotora cultural turca. Hizo estudios de ingeniería y arquitectura naval en la Universidad Técnica de Estambul. Entre sus libros de poesía se encuentran Yenilgi Oyunu (Premio Cemal Sureya 2005) y Mi Bemol. El cuaderno Semi Circle fue traducido al inglés y publicado en Estados Unidos en 2016. Su poesía ha aparecido en revistas británicas y estadounidenses como The Kenyon Review, Modern Poetry in Translation, Asymptote, Colorado Review, Faultline, Interim, y Eleven Eleven. Ha sido además traducida al alemán, chino, búlgaro, eslovaco, finés, francés, italiano, macedonio, occitano y rumano. Pertenece a la plataforma de nuevos poetas europeos Versopolis, y es miembro del Sindicato de Escritores de Turquía y del PEN Turco. Enseña análisis sociológico en la literatura turca en la Universidad Bahçeşehir, y conduce programas de radio y televisión sobre literatura. Reside en Estambul.

Deniz Dili ve Edebiyatı 6

deniz kabuğuyum dinle beni
çaldığım dere ağızları, kıstaklar
derin kumlar uyandırdım dip sıvılar
koyun tümseğinde dinlendir

gölgem yosun, yeşil damarı kesik
öpüp bulut üflüyorum taştaki acıya
öf kara su torbaları püff savaklar
duysun ve iyileşsin kulağın:
içsesin ezik

sonra tüm gölleri kucakla
gülleri, gleri, gülmeleri
yeni bir atlas dikmişim
iki nehri eksikmiş, umursama

yay beni. oku. sonra okla.

El lenguaje del mar y la literatura 6

el mar es mi piel, escúchame
robé la desembocadura del arroyo, los istmos
son arenas insondables, desperté aguas profundas,
la ensenada descansa en tu pendiente

mi sombra es un alga, la vena verde una incisión
beso la nube y soplo hacia la piedra
soplo bolsas de aguas negras y vertederos,
cuando escuches, tu oído será sanado:
tu voz interior está herida

acepta todos los lagos,
las lilas y la risa
al parecer he tejido un nuevo atlas
hacen falta dos ríos, no te preocupes por ellos

despliégame. lee. luego lánzame una flecha.

Renklerin Örgüsü

âşık her sabah saçlarında günbatımı
dolaşır saçaklarına kırmızının, ışığın

tan yerinden çıktı diye her ok
örülür akşam öğleden sevince
hüzünden geceye… bir ters bir yüz

herkes bilir ki paylaşmak kutsaldır
ölüm yeşil bir bahçe ödülü sonsuz
yaprak ve söz çürümesin tek

kaynar sulardan buharlaşıp göğün yüzüne
mavi çalanlar var, ki yağsın
ağaç diken de sonsuza karıp kendini

yağmuru seven de var bilmeyen de sevmeyi

Tejido de colores

el atardecer, enredado por la mañana en el cabello del amante
se pasea en las hebras rojas de la luz

porque cada flecha surge del alba
y el ocaso es tejido desde el mediodía hasta el placer
desde la tristeza hasta la noche… un opuesto, un rostro

todos saben que compartir es sagrado
si las hojas y los juicios no se marchitan, entonces la muerte
es un jardín frondoso, su recompensa infinita

la gente se evapora del agua hirviendo hacia el rostro del cielo
pintándolo de azul para que llueva
quien siembra un árbol se vuelve inmortal

hay gente que ama la lluvia y también hay gente que no sabe cómo amar

dantel

nasıl uyanır suya geyikler
düşteyse turna kuşları

tuz damla aşkına! nasıl seker taş taş üstüne
kör demirci, kel bakırcı, deli çinici…
hiçten biri gelsin kalbi nehir eylesin

kızgın çapak ağılı bakır
pişip de mayası tutmayan toprak
insan: nasıl şekerlenir?

toprağın yağmur yağdığında
kokacağı zaman var
harfler günü gelince
bükülür çizgisine
kâğıdını o an döver kalem
an an kurşun verir noktasına

insan nasıl yürür
görür mü yüzünü: su?

encaje

¿cómo despierta el ciervo a beber agua
si la grulla está en el sueño?

¡una pizca de sal para el amor! tan dulce sobre las piedras preciosas
herrero ciego, cobrero calvo, ceramista enloquecido…
deja que alguien venga de la nada y haga del corazón un río

torno caliente, cobre venenoso
la arcilla está cocida pero no levada
hermano: ¿cómo te endulzas?

en tus tierras ha llovido
la fragancia será liberada con el tiempo
cuando venga el día las letras
se curvarán en sus líneas
ese momento en que el lápiz toca el papel,
momento por momento el plomo deja huella

¿y los humanos? ¿cómo andan su camino?
mira su rostro: ¿el agua?

bizim göğümüz var

Miro’nun şekilden boyadan sözcüklerine

düşün içinden öte bir düşe
açılır kapanır bir yıldız kapı
derinden biçilmiş, teyellenmiş hafifçe
görünmez iğneyle göğün eteğine

bizim bir göğümüz var
gözden gemilerimiz, kirpikten kanatlarımız
bir bakışmamızla bizim bir uçuşumuz

gülmenin biçimlerini çalışıyoruz
hayatın başka meydan okumalarını

tenemos nuestro cielo

A las palabras de Miró – en formas, colores

en un sueño, en otro sueño
una puerta se abre y se cierra: una estrella,
ángulos profundos cortados y cosidos ligeramente
por una aguja invisible en los pliegues del cielo

tenemos nuestro propio cielo
barcos hechos de ojos, alas de pestañas
al encontrarse las miradas, volamos
estamos practicando la risa
los otros desafíos de la vida

gök yerleşmiş göle

gök yerleşmiş göle, bulutlar uçan halı
adımladık adımlıyoruz ayı, yürüyüşünü
üstünden geçiyoruz dansının, suyla zamanın

uçuşarak hidrojen etekleri süzülüyor
yanımızdan başımızdan. tan.
saçıp saçılarak tarçından maviye elmastan arıdan
tarlalar bahçeler beziyoruz yerin ipeğine

öğreniyoruz biz de ekip biçmeyi: ışığı

el cielo se posó en el lago

el cielo se posó en el lago, las nubes son alfombras voladoras
nos preparamos para dar un paseo en la luna
y marchar sobre su danza, agua y tiempo

flota un borde de hidrógeno que susurra
pasa a nuestro lado por nuestras cabezas. amanece.
despertamos y sobre nosotros pasa de la canela al azul del diamante de las abejas
hemos sido bendecidos con campos y jardines en la seda de la tierra

también nosotros estamos aprendiendo a cultivar: la luz

cilalı taş

bak ne güzel defterin kitabın, makyaj çantan bile var
kalemlerin çeşit çeşit birinden sıkıldın mı diğerine
yazılıyorsun. olduğunu değil olmaktan korktuğunu. ne telaş.
unutmak da seçenek üzümün suyunu incirin sütlü mü

en iyisi tarımdan önceye gidelim avcılığa

yırtıcılıkla şıklık arasına kurulmuş salıncakta
alkış tutuyorsun dövüşe: bahse koyduğun kadınlık
bir sıfır yenmekte ya, çok güvenmemek gerek
aydınlık durmadan zaman gezer, ilaç getirir zaman

içine bazen kötülük kaçıyor senin

piedra pulida

qué suerte tener cuadernos y libros, también un neceser
y tantas plumas para cambiar cuando te aburras de la pluma con que escribes.
en vez de escribir de ti, escribe de quien tienes miedo ser. ¡tanta ansiedad!
puedes olvidar el jugo de la uva o si tu higo es lechoso

mejor sería regresar a la caza, antes de la agricultura

el columpio se balancea entre lo salvaje y la razón
desde ahí aclamas la pelea: has apostado tu lado femenino
vas ganando uno a nada, pero no te confíes tanto
la luz siempre viaja a través del tiempo, y el tiempo lo cura todo

a veces, el mal fluye en ti

perde

Bir şeyler oynadı yerinden
Bir kaplumbağa kabuğunu terk etti
Bir yılan derisini

1

perdesini açtı bir oyun
maskesiz bir rolde ham iki replik
kimi töz dedik ten öldürdük kimi
terli bir masaldan uyarlandık

2

gizli sahnesinde göstersin diye yerini
elinde sihirli çatal çubuk
saklı kuyuyu aradı kor seliydi kadın.
yokladı tepe başını kopmadı süt:
ama o kadındım ama o hâlâ güçsüz çocuk

bir tuhaf bakışı var çiçeğe kesmiş eti eteği
beni gel al. al beni gel. beni al. gel kopar!

3

kazıdım sana hıncımı dibimden
hınç çünkü olmadık andın olmadık mekân
apansız lavdın çünkü, bir kızgın eriyik, püskürmeliydim:
işte fosforışı ağzım senin şimdi, serinlemiş alevli kaya
ateşin bilgisini tazelemiş tüm nimetleriyim şimdi sana
sana söz, sana buğday ve tuz, hem ışık tayfı

kanatların mı bu çırptığın için ses
yırttığın karnın mı acına yol, kabuk, ölüme dirim

iki kişilik oynanmaz perde miyim şimdi sana: geç açılmış
sana kalem, sana kulak ve göz, hem ses arkı

4

sana şimdi bir su başı nereden bulurum?
nerede temizlerim, istiyorum sarabilirim yaralarını…

beni gel al. al beni gel. beni al. gel kopar!
soğur özümü, ez vadimi polenimi

Terk etti kaplumbağayı
Yumurtasıyla yılan
Oynandı bir şeyler yerinden

cortina

Algunas cosas son actuadas desde sus lugares
Una tortuga dejó su caparazón
Una culebra mudó su piel

1

una obra de teatro abre el telón
dos señales en un rol sin máscaras
a veces dijimos esencia, a veces matamos la piel
nos adaptamos del apasionado cuento de hadas

2

en la escena escondida,
una mujer que lleva una varita mágica
buscó el lugar;
en el pozo secreto ella era un montón de brasas.
él revisó las colinas y no encontró leche:
pero yo era esa mujer, mientras ella era un niño sin autoridad

ella tiene una singular mirada y esa mirada dice
ven por mí. ven y tómame. tómame. ¡ven y llévame!

3

de las profundidades de mi ser rasgué mi resentimiento
porque fuiste el momento incorrecto en el lugar incorrecto
te convertiste en repentina lava, metal fundido, así que hice erupción:
mi boca impaciente es ahora tuya, sus rocas ardientes se enfrían
soy todas las bendiciones que renuevan el conocimiento del fuego
para ti son el trigo, la sal, y las tonalidades de la luz

¿son tus alas para batir la voz?
¿es el abdomen que abres un camino para tu dolor, una costra o la vida por la muerte?

¿soy yo el escenario escrito para dos que no puede ser interpretado para ti? se abre tarde
la pluma para ti, oído, ojo y voz para ti

4

¿dónde puedo obtener un manantial para ti?
¿dónde puedo limpiar…? quisiera poder vendar tus heridas

ven y llévame. tómame y ven. tómame. ¡ven y llévame!
aspira la esencia, invade mi valle y polen

La serpiente dejó a la tortuga
Con su huevo
Algunas cosas son actuadas desde sus lugares


Traducciones del inglés de Frances Simán | Buenos Aires Poetry, 2019.